Spaans eten, het perfecte excuus om van vreemden vrienden te maken

Het doel

Aan elke goede tafel is er zo’n moment. Iemand geeft je een bord aan, je neemt een hap, je ogen worden groot en je draait je naar degene naast je: “Dit moet je proeven.” Een minuut geleden was dat een vreemde. Nu delen jullie een gerecht.

Voor dat moment kookt El Payo. Voor hen betekent Spaans eten thuis: een volle tafel, veel lawaai, en altijd plek voor nog iemand. Dat gevoel wilden ze Amsterdam ook geven. Dus stopten ze hun cultuur in een eigen menu, mengden ze Spaanse traditie met smaken van verder weg, en nodigden ze de stad uit om aan te schuiven. Zo ontstond El Payo Food Festival, en dit was de allereerste editie.

Het is ook waarom wij doen wat we doen. Wij geloven dat de mooiste dingen in het leven beginnen met een first connection. En weinig dingen zorgen daar sneller voor dan goed eten en goede muziek samen.

Wat we deden

El Payo had het menu en de plek. Wat ze van ons vroegen, was de hartslag.

Ons werk begon lang voordat het eerste bord de keuken verliet. We vertelden het verhaal van het festival op social media, zodat de juiste mensen ervan hoorden, en we regelden de tickets, zodat een plek aan tafel zo geboekt was.

Daarna bouwden we de soundtrack. Vijf DJ’s, onszelf meegerekend, droegen de dag van de eerste gang tot de laatste dans, en de muziek werd warmer naarmate het licht zakte. En omdat zo’n dag het verdient om onthouden te worden, waren onze camera’s er vanaf de eerste begroeting bij, voor foto’s en een aftermovie.

Hoe het ging

Het was een zaterdag midden in augustus, en om 14.00 uur liep De Natuurkamer al vol. Sommige gasten kwamen lopend. Anderen kwamen met de boot. Nog voordat iemand aan tafel ging, waren mensen buiten aan het sporten, lagen ze aan het water en lieten ze zich door de middag vertragen.

Toen kwam het eten, en deden de lange gedeelde tafels hun werk. Je blijft niet lang een vreemde als je borden doorgeeft aan degene naast je. In zes gangen proefden 80 gasten zich een weg door de keuken van El Payo. Een taco met ropa vieja op Canarische wijze, met rode en groene mojo, krokante kikkererwten en ingelegde ui. Een bao gevuld met gestoofde varkenspoot en krokant varkensoor, met bravasaus en een pittige kick. Een cheesecake op een bodem van traditionele Cantabrische cake. En dat is nog maar de helft van het menu.

Met elke gang werd het luider aan tafel. Spaanse gasten proefden een stukje thuis. Internationals ontdekten gerechten die ze nog nooit hadden gegeten. Ergens tussen de taco en de cheesecake werden de twee groepen één tafel.

Toen de zon onderging, staken we een vuur aan. Mensen schoven dichter bij elkaar, de muziek ging omhoog, en niemand keek op de klok tot het bijna 22.00 uur was.

Ze kwamen met trek in Spaans eten en gingen naar huis met iets dat langer blijft dan welke maaltijd ook: nieuwe vrienden. Dat is een first connection, en daarvoor doen we dit.